Şeytan Ayrıntıda Gizli

Son yüzyılın ikinci büyük krizi yaşanıyor Dünya'da. İşsizlik heryerde dizboyu. Avrupa Topluluğu ve A.B.D. Türkiye'den duymadım, görmedim, demedim demeyi bırakıp gerçeğe dönmesini talep ediyor habire. Hırsızlıklar, skandallar devletin her kolunu sarmış. Dokunulmazlıklar 24 saatliğine kalsa neredeyse mecliste kimse kalmayacak. Hukuksuzluk kabul edilmiş, ne kadar hukuk lazım bize tartışılıyor. Yani Türkiye yüz yıl önce neredeyse orada.

Gündemde ne var? Sen bana sen diyemezsin! Benim partime Ak demeyen şerefsizdir! Ve bu tartışma deliler gibi sürerken siyasi liderlerin yüzüne bakıyorum, heyecanlılar! Gerçekten tartışıyorlar neden birbirlerine sen demeleri gerektiğini veya gerekmediğini. Benzetmek istemiyorum ama tımarhanedeki delilere, delilere hakaret olacak, ama kendini Napolyon sanan deli gibi ciddiler. Ve milletin seçer gibi yaptığı yüzlerce vekilden biri de itiraz etmiyor. Tamam gelecekleri bu şahısların iki dudağı arasında. Ama bir tek allahın kulu çıkıp da nedir bu gündemin rezilliği demez mi yahu?

Köşe yazarları da onlardan beter. İzmir tartışıyorlar. İzmirli şöyleymiş de böyle değilmiş. Hangi İzmirli? İzmirliler ya mezarda, ya Amerika'da, ya İstanbul'da, birazı Marsiya'da, birazı da Yunanistan'da arkadaşlar. İzmir 1922'den beri kavrulmakta. Ne nefretmiş ama. 100 yıldır geçmek bilmiyor.

Sadece kendinin dinleyeceği operalar bestelemekle batılı olunmuyor. Batılı olabilmenin ilk şartlarından biri özeleştiri yapıp yola uygar bir biçimde çıkmaktır. Ama bunu öğrenmek için daha yüz yılınız var. Çünkü daha 1923'ü yaşıyorsunuz.

Bahar Yorgunluğu Bahane

Bugün canım yazmak istemiyor hiç. Bahar yorgunluğu mu desem. İki İstanbul'da bir Ankara'da domuz gribi vak'ası mı desem. Yoksa birdenbire kayboluveren Air France uçağı mı desem. Seç seç al. Yoksa otomobil endüstrisinin temel taşlarından General Motors'un iflas korumaya başvurması mı desem. Obama'nın yok mu alacak GM'i, çıkaracağız elimizden üç beş aya beyanatı. Türkiye'de acılasak da mı saklasak, acılamasak da mı saklasak, yoksa özür mü dilesek kırdığımız azınlıkları tartışmaları. Aslında biz çok mükemmeliz, bizim üzerimizde ıyunlar oynanmakta, bizi rahat bıraksalar dünyayı fetheder herkese aslında Türk olduklarını ne mutlu anlatırız nidaları. Güneydoğu Anadolu'da petrol var ama bizi bölmeden yedirmeyecekler naraları. Aslında yazacak çok şey, yazmaya takat yok.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi lağvedilmeli buyurmalıydı Avrupa Konseyi temsilcisi zat. O da olacak tabii. Şimdilik başvuranları kazıklamalılar ki başvuramasınlar dedi. Bıktık artık ceza ödemekten, bizim kendimizi düzeltmeye hiç niyetimiz yok, zaten Avrupa Topluluğu'na dostlar alışverişte görsün diye başvurduk, girmeye mirmeye de niyetimiz yok, siz de mahkeme eder gibi yapın ama bize daha fazla para ödetmeyin demeye getirdi. Bence uygundur. Türkiye'nin bir türlü adalet vermek istemediği ahaliyi, o kadar mahkeme masrafı yapacaklarına, o parayla Avrupa'da yaşatma fpnu kursalar, onlar da kurtulsa Türkiye Cumhuriyeti de. Ama bu zındıklar buna da hayır derler. Yok toprağımız, yok evimiz, yok şehrimiz diye.

Durduk yerde rahmetli Hrant Dink düştü gene aklıma. Artık yavaş yavaş yılda bir, 19 Ocak'da hatırlıyoruz. Çok ayıp. Hani hepimiz Ermeni'ydik? Öyle yılda bir gün Ermeni olmakla olmaz bu iş. Habire Ermeni olunmalı. Hrant'a, sevgili Rakel'e çocuklara borcumuz bu, hadi insanlığa borcumuz demeyelim. Ama aslında öyle. Hrant bu bahar balığa çıkamayacak. Hrant bu bahar çocuklara elini uzatamayacak. Sinirlenemeyecek bu bahar Hrant, kızamayacak. Bizim kızmamız lazım, sinirlenmemiz, her mahkeme gününde Beşiktaş'ı panayır yerine çevirmemiz lazım. İnsanların yüzüne hergün Ermeni haline hapsedilmiş Türkleri, Rumları, Kürtleri, Yahudileri, müslümanları, hristiyanları vurmamız lazım.

Hani yazmayacaktık bu Pazartesi. Koca yazı oldu resmen. Yazıyı Hrant'la bağlayalım o zaman. Ahali belki farklı doğduk, ama bu gidişle Hrant'ın kanı yerde bizim Ermenilik de baki kalacak...